كوتاه قد... داراى يك گردن ... ولى با دو صورت كه هركدام به جهتى مى نگريست. انگار دو موجود از پشت به يكديگر چسبيده باشند ... دو جنس مخالف... داراى چهار دست و چهار پا... ولى خدايان يونانى حسادت مى كردند...

آنها مى ديدند موجودى كه چهار دست دارد، بيشتر كار ميكند و چون دو صورت در دو جهت مخالف دارد، حمله كردن به آن كارى دشوار است. با دارا بودن چهار پا، نيروى زيادى براى حفظ تعادل، ايستادن و يا حتى راه رفتن به مدت طولانى، نياز نداشت... خطرناك تر از همه آن موجود دو جنس متفاوت داشت و براى بقا، نيازى به حضور ديگرى نبود...

زئوس، خداى ارشد آلپ، به ساير خدايان گفت كه طرحى براى گرفتن قدرت آن موجود دارد... صاعقه اى را فرستاد و آن موجود را به دو نيم كرد... و به اين ترتيب مرد و زن بوجود آمدند.

اين كار، موجب افزايش جمعيت دنيا شد؛ و در عين حال، ساكنان دنيا را گمراه و ضعيف كرد... دليل  آن،‌ اين است كه در حال حاضر، همه به دنبال نيمۀ گمشدۀ خود ميگردند تا با بدست آوردنش، نيروى گذشته، قدرت پرهيز از خيانت، مقاومت، تحمل و ساير محسنات گذشته گمشده را دوباره بدست بياورند.»

ما يان گشتن و بدست آوردن را ازدواج مى ناميم.

نرگس جوان زيبایی بود كه هر روز می رفت تا زيبايی خود را در درياچه تماشا كند.چنان شيفتۀ خودش می شد كه روزی در درياچه افتاد و غرق شد.در جايی كه به آب افتاده بود،گلی روييد كه نامش را «نرگس» نهادند.

اما «اسكاروايلد» داستان نرگس را چنين به پايان نبرد.او می گفت:

وقتی نرگس مرد،اوريادها-الهه های جنگل- به كنار درياچه آمدند كه از يك درياچه آب شيرين، به كوزه ای سرشار از اشكهای شور استحاله يافته بود.

اوريادها پرسيدند: چرا ميگريی؟

درياچه گفت: برای نرگس می گريم.

اوريادها گفتند: آه... شگفت آور نيست كه برای نرگس می گريی...

و ادامه دادند: هرچه بود، با آنكه همۀ ما در جنگل همواره در پی ِ او می شتافتيم،تنها تو فرصت داشتی از نزديك زيبايی اش را مشاهده كنی.

درياچه پرسيد:مگر نرگس زيبا بود؟!!!!!

اوريادها شگفت زده پاسخ دادند:چه کسی می تواند بهتر از تو اين حقيقت را بداند؟هر چه بود، هر روز در كنار تو می نشست.

درياچه لختی ساكت ماند.سرانجام گفت:

-من برای نرگس می گريم،اما هرگز زيبایی او را در نيافته بودم!

برای نرگس می گريم ، چون هربار از فرازكناره ام به رويم خم می شد؛می توانستم در اعماق ديدگانش بازتاب زيبايی خودم را بينم.

... Hppy NewYear

I hope enjoy the holiday

اما؛  مگه سال نو بدون حضرت حافظ ميشه؟!؟!؟!...

ساقيا آمدن عيد مبارك بادت                      وان مواعيد كه كردى مرود از يادت

در شگفتم كه در اين مدت ايام فراق             برگرفتى ز حريفان دل و دل ميدادت

شادى مجلسيان در قدم و مقدم توست            جاى غم باد هران دل كه نخواهد شادت

چشم بد دور كزآن تفرقه ات باز آورد           طالع نامور و دولت مادرزادت

                    حافظ از دست مده دولت اين كشتى نوح

                        ورنه طوفان حوادث ببرد بنيادت

سلام بر دوستان گل خودم. خوبيد؟ 

از اين كه دعوتم رو قبول كرديد و اومديد خيلى خيلى ممنونم.

(البته از دوستانى كه سرزده اومدند و غافلگيرم كردند بيشتر ممنونم)

ميدونيد 7/اسفند چه خبره؟

      بابا تولد «ترنم»  شده ديگه...   

ترنم امروز۱سالش تموم ؛و وارد دومين سال حضورش توى نت شد.

از اينكه توى اين ۱ سال من رو تنها نگذاشتيد از همتون ممنون.

در ضمن ۷/اسفند  سالروز استقلال كانون وكلا(روز وكيل) هم هست.

اين روز رو هم به همۀ وكلا و دانش آموختگان حقوق (مخصوصاً آقا مرتضی) و دانشجويان حقوق(بالاخص همكلاسى هاى خودم) تبريك ميگم.

حسین (ع)

  بیشتر از آب تشنه لبیک بود.

  افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند

  و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند.

«دکتر شریعتی»

جشن سده از جشن هاى بزرگ نژاد آريايى است و به زمان پيش از

تاريخ باز مى گردد.داستان اين روز را فردوسى شاعر بزرگ پارسى

گو در كتاب ارجمند خود،شاهنامه، كه هويت نامۀ نژاد آريايى

است،چنين آورده است:

هوشنگ،شاه دوران پيشدادى،روزى به هنگام شكار با مار سياهى

روبرو مى شود؛ و سنگى به سوى او پرتاب مى كند.مار مى گريزد ولى

پس از برخورد سنگ با سنگى ديگر، آتش پديدار مى شود، و خار و

خاشاك پيرامون خود را روشن مى سازد. هوشنگ و ديگر بزرگان آن

را ارمغان خداوند مى شمارند و گِرد آن به جشن و پايكوبى مى پردازند

و آن آتش را جاودان روشن نگاه مى دارند.

ايرانيان باستان؛ اين روز را فرخنده مى دانستند و در آن به جشن و

پايكوبى و برافروختن آتش مى پرداختند، شايد جشن چهارشنبه سورى

كنونى ،بازمانده اى از جشن سده باشد.

نام اين جشن را از آن رو سده گذاشتند كه 50 روز و 50 شب به جشن

نوروز مانده است.

            (با استفاده از فرهنگ اساطير و اشارات داستانى در ادبيات فارسى؛دكتر محمد جعفر ياحقى)

سلاااااااااام.خوبين؟

اول از همه بايد بگم كه دليل اين تأخير بلند مدت من،امتحانات پايان ترم بود و بس.

و دوم اينكه من قبلاً اين شعر رو تو «پاتوق»گذاشته بودم.

اما چون خيلي زيبا بود،گفتم اينجا هم بذارم تا كساني كه تو «پاتوق» نديدند؛اينجا ببينند...

چه حقير است اين عشق،

گر بماند به ميان من و تو،

خود بميرد در خود،

گر ببندد درِ خود،

و بماند به ميانِ من و تو.

عشقِ در بسته،

ناسزايي است به عشق همگان.

او كه سيبي را دوست ميدارد،

به همه عشق مي ورزد.

كه همه از گوهر يكتايند.

من به خوبي مي دانم،

كه وراي من و تو،

هستي هست،

عشقِ ما مي ميرد،مگر آزاد شود،

رفتنت رنجِ من است،

رنجِ من عشقِ من است،

پس رهايت خواهم كرد،

كه تو را آزاد دوست مي دارم.

«پائولو كوئليو»

 در بندر سیدنی،به پلِ زیبایی نگاه می کنم که دو بخش شهر را به هم وصل می کند.بعد یک استرالیایی به طرفم می آید و از من می خواهد آگهی روزنامه ای را برایش بخوانم.می گوید:

«حروفش خیلی ریز است.عینکم را در خانه جا گذاشتم و نمی توانم بخوانم.»

سعی خودم را می کنم،اما من هم عینک مطالعه ام را نیاورده ام.از مرد عذر می خواهم.

مرد می گوید:«خوب،فراموشش کنیم.یک چیزی را می دانید؟من فکر میکنم چشم خدا هم ضعیف است.نه اینکه پیر شده،نه خودش این طور می خواهد.این طوری،وقتی کسی اشتباهی می کنددرست نمی بیند ؛ و چون دلش نمی خواهد نادیده  قضاوت کند،او را می بخشد»

می پرسم:«خوب پس "کارهای نیک" چه می شود؟»

استرالیایی می خندد:«خوب،خدا هیچ وقت عینکش را در خانه جا نمی گذارد.»

و به راهش ادامه می دهد...

                                          بر گرفته از کتاب(چون رود جاری باش)نوشتۀ ((پائولو کوئلیو))

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم
    ***

در نهان خانه ی جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
    ***
ساعتی بر لب آن جوی نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف وشب آرام
بخت خندان وزمان رام
خوشه ی ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آوازه شباهنگ
    ***
يادم آيد تو به من گفتی:از اين عشق حذر کن!
لحظه ای چند به اين آب نظر کن!
آب آيينه ی عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است!
باش فردا که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی چندی از اين شهر سفر کن!
    ***
با تو گفتم:حذر عشق؟ندانم
سفر از پيش تو؟هرگز نتوانم
    ***
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی!من نه رميدم نه گسستم
باز گفتم که:تو صيادی و من آهوی دشتم!
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم وگشتم!
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم
    ***
اشکی از شاخه فرو ريخت!
مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگريخت!
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد!
يادم آيد دگر از تو جوابی نشنيدم
پای در دامن اندوه کشيدم
نگسستم نرميدم...
    ***
رفت در غم ظلمت آن شب و شب های دگر هم!
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم!
نه کنی ديگر از آن کوچه گذر هم!
    ***
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

                                                     فریدون مشیری

فيل بانان تنها با درك يك نكته و به شكلى بسيار ساده و فريبنده بزرگترين

موجودات جهان را همچون مومى كه كف دست آنها باشد،به موجوداتى

تحت كنترل خود در مى آورند. وقتى فيل هنوز كوچك است، يك پايش را

با طنابى محكم به درختى مى بندند؛ فيل كوچولو هرقدر تقلا مى كند كه

خودش را آزاد كند نمى تواند.چند وقت بعد او ديگر«فيل كوچولو»نيست وهمه قدرت شگرف او

 را به عنوان يك فيل بزرگ و قدرتمند به رسميت مى شناسند.در همين شرايط كافى است كه

 جناب «فيل بان»ريسمانى نازك را به پاى اين حيوان گره زده و او را به يك نهال كوچك

 ببندند.ثابت شده كه در اين مواقع اغلب فيل ها با همه قدرت جهانى شان هيچگونه تلاشى براى

 رها كردن خود به خرج نمى دهند.چرا؟!

چون ذهنشان را از كودكى چنين،شرطى كرده اند كه آنها هرگز  

 «نمى توانند»خود را از بند رها كنند.

پاهاى ما آدم ها نيز مانند فيل ها اغلب به باور هاى شكننده گره خورده است و چون به قدرت

 «تنه درخت» در مقابل توان خودمان در گذشته ايمان آورده ايم توان و شهامت مبارزه را از

 دست مى دهيم و براى همين است كه گاهى در عين«فيل بودن»به شكل ديگرى رفتار مى كنيم.  

آدم از خواب كه بيدار شد ديد يه قلب توى رختخوابش افتاده.

بلند شد،قلب را برداشت و از خانه بيرون رفت.سر راهش شيرى را

 ديد كه توى سينه اش جاى يك قلب خالى بود.شير كه او را

 ديدآرام جلوآمد و نشست؛آدم قلب را توى سينه گذاشت.چند لحظه بعد

شير غريد،با تمام قدرتش غريد؛پنجه هايش را به زمين مى كوبيد

 و به خودش مى پيچيد؛كه قلباز سينه اش بيرون پريد وشير كه

از درد رهايى يافته بود آرام گرفت.آدم در جنگل مى رفت تا

صاحب قلب را پيدا كند،يك درخت را ديد كه توى سينه اش خالى بود؛

جلو رفتو قلبى كه در دستش بود را توى سينۀدرخت گذاشت.

برگ هاى درخت شروع كردند به زرد شدن،آدم قلب را از سينۀ درخت درآورد.

آدم مى رفت كه عقابى را در آسمان ديد.روى سينۀ عقاب يك جاى خالى بود،عقاب از اوج آسمان پايين آمد و نشست.آدم قلب را توى سينۀ عقاب جاى داد.عقاب بالى زد و بلند نشده بود و بلند نشده بود كه بالهايش جمع شد و روى زمين افتاد.آدم قلب را از سينۀ عقاب برداشت؛عقاب چشمهايش باز شد،بالى زد و اوج گرفت و رفت.

آدم از كنار دريا مى گذشت،نهنگ بزرگى كه روى سينه اش خالى بود  كنار ساحل آمد؛و آدم قلب را در سينه اش گذاشت.نهنگ تمام دهانش را باز كرد،استخر بزرگى از آب توى دهانش درست شد؛بعد دهانش را بست و با يك نفس تمام آب را از سوراخ بالاى سرش خالى كرد.وچنان صدايى داد كه آدم گوشهايش را با دستانش گرفت؛قلب از سينۀ نهنگ بيرون آمد.

آدم قلب را برداشت و رفت.

آدم سرش پايين بود و توى چشمهايش پر از اشك...

آدم راه مى فت و گاهى به اين طرف و آن طرف نگاه مى كرد.

سر راهش به بيابان بزرگى رسيد،ديد توى سينۀ زمين يك جاى خالى است.قلب را توى سينۀ زمين گذاشت؛زمين لرزيد،ترك برداشت و دوباره لرزيد.آدم قلب را از توى سينۀ زمين برداشت،زمين آرام شد.

.

.

.

روز هفتم بود و خورشيد مى رفت تا جاى خود را به ماه و ستارگان بدهد، آدم خسته بود.زير درخت كهنسالى ايستاد،خم شد و زانو زد و قلب را توى آب رودخانه فرو برد،با دو دستش قلب را گرفته بود و نگاهش مى كردتوى آب خودش را ديد كه توى سينه اش يك جاى خالى بود.دستهايش بالا آمند و قلب را توى سينۀ آدم گذاشتند.

آدم نشست و به درخت تكيه داد.مثل يك كيسه برنج روِ زمين پهن شده بود.قلب شروع كرد به تپيدن:تالاپ...تولوپ..........تالاپ ...تولوپ.....................

هر حظه سرعت تپيدن قلب بيشتر مى شد و هر لحظه گرم تر و گرم تر.

حالا همۀ بدن آدم گرم شده بود.چشمهاى درشت آدم باز باز بود و آب چشمهايش توى تاريكيه شب با نور ماه مهربون برق مى زد.آدم مى خنديد،فرياد مى كشيد،آدم مى چرخيد.

دستهايش را مثل بال پرندگان بالا و پايين مى برد،از صداى چرخيدن و بالا و پايين رفتن دستهايش آهنگى دلنشين به گوش مى رسيد.

ماه،قصۀ آدم را براى زمين گفت.آنها كه آن شب بيدار بودندو ساكت،صداى ماه را شنيدند.قلبهايشان را برداشتند و توى سينۀ خودشان گذاشتند.

آن شب همه شاد بودند و هيچكس از صداى پايكوبى شان بيدار نشد.

سحر بود؛همه در سكوت بودند و از پروردگار بخشنده مهربان سپسگذار...%

راستى تو هنوز براى خنديدن دليل مى خواهى؟

هنوز هم بايد برات يادآورى كنم كه تو خيلى ارزشمندى و همين كه سالم و سر حال هستى كافيه براى اينكه شاد باشى و از اين فرصت استفاده كنى؟

بسه ديگه،پس بيهوده بخند!و بيهوده خودت باش، به نظر تو اين چشمهاى قشنگى كه تو آيينه مى بينى لياقت عشق پاكت رو نداره؟

بهنظر تو اين همه شادابى و سرزندگى رو بايد در پستوى خانه نهان كنى؟

پس بى خود و بى جهت عاشق شو!عاشق پائيز شو!عاشق كلاغ هاى رقاص،چلچه هاى نغمه خوان!عاشق اون صورت پاك تو آيينه!

       باشد كه اينگونه همگان با خود و جهان به صلح برسيم٪

عشق از غريزه آب می خوره،و هرچه از غريزه سرزند بي ارزش است.

و دوست داشتن از روح طلوع مي كند،و تا هرجا كه روح اوج مي گيرد؛دوست داشتن هم اوج خواهد گرفت.و بر آشيانۀ بلندش روزگار را دستي نيست.

           .... به راستي دوست داشتن از عشق برتر است%

                                                             «دكتر شريعتي»